Προηγούμενο Αρθρο
Επώμενο Άρθρο

"Ο ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΣ ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΕΠΑΡΧΙΑΚΗΣ ΠΟΛΗΣ. ΑΥΤΟΣ Ο ΥΠΟΥΛΟΣ, ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΤΥΠΟΣ!" ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ ΚΑΤΣΑΡΗ

Οπωσδήποτε θα χετε γνωριστεί με τον Κύριο. Είτε γιατί μπήκε νύχτα, κι απ το παράθυρο, στη δική σας ζωή, και ούτε που τον πήρατε χαμπάρι… απλώς τον βρήκατε εκεί το πρωί, είτε γιατί θρονιάστηκε στη ζωή ενός άλλου με τον οποίο αλληλεπιδράτε, οπότε πάλι συστηθήκατε!

Βλέπετε ο ερωτισμός είναι μια αλληλοεπίδραση. Του ενός πάνω στον άλλο! Τον μυρίζεις στον αέρα…


Ο ανέκφραστος ερωτισμός όμως, ποιός ακριβώς είναι? Ο φοβισμένος? Ο καταπιεσμένος? Ο κύριος καθώς πρέπει? Αυτός που έχει καραβοτσακιστεί στα ανοιχτά και κλείστηκε στο καβούκι του? Το άπιαστο όνειρο? Αυτός που δεν χωράει στην άδεια τσέπη? Για να δούμε μήπως τον βρούμε κάπου ανάμεσα στις λέξεις.

Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψή μου στο AthensEroticArtFestival για λογαριασμό άλλου ρεπορτάζ, βρέθηκα ουσιαστικά σε μια γιορτή. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Βρέθηκα και στον αντίποδα του ύπουλου σκοτεινού τύπου! Σ ένα χώρο με διάχυτο ερωτισμό. Παντού γύρω μου, όλων των ειδών οι μάσκες. Kinky, αστείες, δαντελένιες, άγριες. Γιατί τόσες πολλές? Κάτι συμβολίζουν. Παρατήρησα καλύτερα. Μα φυσικά τον ίδιο τον ερωτισμό, που τις χρειάζεται για να δραπετεύσει. Απενοχοποιημένος!


Αναγνωρίζω αμέσως αμέσως, ότι το έργο το χω ξαναδει. Και όχι σε κάποια αντίστοιχη γιορτή. Αλλά παντού γύρω μου. Στην πόλη που ζω τα τελευταία χρόνια, στην πόλη που έχω μεγαλώσει, σε άλλες, σε φίλους, σε φίλους άλλου είδους, σε γνωστούς, σε αγνώστους. Στον εαυτό μου!

Και αναγνωρίζω επίσης αμέσως, την παρουσία της μάσκας που πάει πακέτο με τον τύπο αυτόν! Στην γιορτή, ήταν από δαντέλα. Κάπου αλλού, είναι μια άλλη μάσκα. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι πρέπει να φορεθεί!

Και αναρωτιέμαι. Από πότε έχουμε την ανάγκη της, για να εκφράσουμε αυτό που θέλουμε? Για να δείξουμε αυτό που νιώθουμε? Ή δεν νιώθουμε. Για να παραδεχτούμε ποιοι είμαστε? Ή ποιοι έχουμε γίνει. Και ποιος μας τη φόρεσε? Εμείς οι ίδιοι? Οι άλλοι?

Προχωράω ένα βήμα πιο πέρα και συνειδητοποιώ ότι δεν χρειάζεται απαραίτητα να απαντηθούν όλα αυτά, για να τη φορέσουμε ή όχι. Χωρίς αυτή δεν κάνουμε βήμα.

Γιατί επιτελεί ακριβώς αυτό τον σκοπό. Να καλύψει όπως-όπως, αυτό που έχουμε να κρύψουμε. Ένα φόβο. Μια πληγή. Πολλές πληγές. Μια ανασφάλεια. Ένα βαθύτερο, ανίκητο πρότυπο. Έναν ευσεβή πόθο. Μια ανημπόρια, άγνωστη ακόμα και στον ανήμπορο. Ένα ένοχο θέλω. Ένα μη. Ένα τρισάθλιο πρέπει. Μια ατολμία. Και ένα σωρό άλλα σκουπίδια.

 

Γιατί είναι πιο ασφαλές για τον ψυχισμό μας, να φλερτάρουμε προστατευμένα. Να πούμε, αλλά και να μην πούμε, την ίδια στιγμή. Για να μαστε καλυμμένοι.

Να δείξουμε, αλλά να το πάρουμε και πίσω, αν έτσι χρειαστεί το γόητρό μας. Να νιώσουμε, αλλά να το θάψουμε. Να το πιούμε σε χαμηλό. Να το σκεφτούμε κρυφά. Να το κοινοποιήσουμε μακιγιαρισμένο. Κι ό,τι γίνει! Αυτό που θα γίνει, είναι να συμβιβαστούμε με το ημίμετρο. Και το ξέρουμε κατά βάθος.

Αυτή η γνώση, θα μας ξημερώσει. Πίσω από τοίχους με μπλε φόντο, ως παρατηρητές. Πίσω απ’ αυτούς που βλέπουμε να ορθώνονται ανάμεσά μας. Ή νομίζουμε ότι βλέπουμε. Πίσω απ΄αυτούς που χτίζουμε μόνοι μας.


Γιατί δεν ξέρουμε τι νιώθουμε. Αν νιώθουμε. Με ποιόν να το νιώσουμε. Ποιος θα το νιώσει μαζί μας. Έχουμε χάσει τη μπάλα. Έχουμε προγραμματιστεί να αποσιωπούμε την εσωτερική μας φωνή. Να της γυρνάμε την πλάτη. Να απορρίπτουμε δια ροπάλου ό,τι δεν πληροί τις προδιαγραφές που θέσαμε στον εαυτό μας. Πότε τις θέσαμε? Ό,τι δεν κουμπώνει στις τρύπες του ψυχισμού μας. Έχουμε ξεμάθει να τολμάμε. Έχουμε εκπαιδευτεί να καλουπώνουμε, ότι μας έλκει αυθόρμητα, προκειμένου να το διαχειριστούμε.

Μη τυχόν και μας ξύσει. Κι αυτό! Μη τυχόν και μας ταράξει τους κύκλους. Μη τυχόν και δεν είναι το σωστό.

Φυσικά, δεν θα το αφήσουμε έτσι. Θα το ντύσουμε με την πιο έτοιμη δικαιολογία του σήμερα. Θα το θέσουμε υπό «Κρίση». Και θα το κάνουμε, για να μην θέσουμε τους εαυτούς μας υπό κρίση. Τους κοιτάξουμε στον καθρέφτη και τους πούμε «Πες αυτό που θες! Δείξε. Ξαναφαέ τα μούτρα σου! Τόλμα. Άγγιξέ το και πάρτο. Η διώξτο! Ξεγυμνώσου.» Μπα… Άστο!

Ο ερωτισμός όμως είναι εκεί. Αυτή η ανάγκη ουρλιάζει μέσα μας. Σε όλους μας. Ελεύθερους. Μη ελεύθερους. Complicated. Και προκειμένου να τον εκφράσουμε, - γιατί μας ξεπερνάει- τον ντύνουμε με τη μάσκα και τον ελευθερώνουμε. Γιατί πίσω από τη μάσκα, μπορείς να γίνεις όποιος ποθείς να είσαι! Πέταξέ τη! Όρμα!


Έλενα Κατσάρη


Οι φωτογραφίες του κειμένου ανήκουν στον πιο ερωτικό φωτογράφο Helmut Newton.